Panamá

’s Morgens zien we weer de schattige aapjes. Net als we weg willen rijden, komt de Duitse man nog even kletsen. Daarna op naar de grens, waar we om half 10 zijn. Uitchecken bij Costa Rica gaat best snel, maar het blijft zoeken. Ondanks het feit dat wij van andere reizigers via iOverlander al een beetje weten wat waar is. Lesley vraagt aan een official waar je exit-formulieren haalt. Hij heeft er geen zin in en wijst naar een loket waar we al voor in de rij stonden. Dan maar even vragen aan een andere toerist, die alle papieren al heeft, dan weet je het sneller. We verbazen ons telkens dat ze niet even een display met formulieren neerzetten bij de rij, dan kun je alvast wat invullen. Nu moet je steeds voordringen om een formulier te vragen. Maar goed, het werkt. Aan de kant van Panama moet je de auto in een rij zetten en telkens een stukje naar voren rijden tussen de verschillende bureaucratische stappen door, totdat een beambte vooraan het voertuig kan checken. In theorie een aardige opzet, maar in praktijk lastig. Omdat je veel heen en weer moet lopen en zoeken is niet iedereen even snel. Wij zijn al eerder klaar dan de auto voor ons. Maakt niet uit, we hebben tijd. Na 2,5 uur zijn we binnen. Helaas is het niet gelukt Colones te wisselen, dus zitten we nog met een hele stapel. In Panama gebruiken ze Amerikaanse dollars, dat is dan weer makkelijk.

Aan de kant van Panama zijn de wegen opvallend goed; 4 baans-snelweg en gloednieuw. Bij een winkelcentrum lunchen we op het parkeerterrein. En we doen een poging om Colones te wisselen bij een bank, maar dat lukt niet. Vroeg in de middag komen we aan in Boquete, dat aan de voet van de enige vulkaan van Panama ligt. Het is hier iets koeler, vanwege de hoogte van ca. 1.200 meter. We staan in de tuin van een pension van en Duitse eigenaar. Op de muren zijn afbeeldingen van Kuifje geschilderd. Eerst even wat klusjes: was wegbrengen en een koffietoertje boeken voor morgen. Op het overdekte terras zitten we te internetten en bij te komen van de grensovergang. Het regent met vlagen behoorlijk. Als we begin van de avond naar het stadje lopen is het even droog. Bij Big Daddy’s eten we heerlijke fish taco’s met een margarita. Veel bedrijven zijn hier van buitenlanders en in het plaatsje wonen veel gepensioneerde Amerikanen. ’s Avonds is het lekker koel en zitten we in de bus met de deuren open. De klok is een uur vooruit, kijken of we morgen een “buslag” hebben.

{flickr photo=27676527623}

Bij de camping houden ze van Kuifje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s