Tapalpa

Heerlijk geslapen, lekker koel. De zon is om 8 uur nog net niet boven de bergen uit. We pakken in en nemen afscheid van Rosie en Claus. Dan rijden we richting de vulkaan. Het is vandaag helderder weer, dus zien we de rookpluim uit de krater nu veel beter. We hadden gelezen dat er in Yernabuena een espresso-apparaat is. Als we door het gehucht rijden kunnen we ons dat niet voorstellen. Het lijkt uitgestorven. Maar na wat vragen vinden we een houten hutje, waarvoor op een terras koffiebonen liggen te drogen in de zon. Eigenaar Ramon spreekt Engels, dus kletsen we onder het genot van een dubbele espresso. Hij verbouwt 6 a 7 ton koffie per jaar. Deels voor de export, deels voor Mexico. De grond is hier goed voor koffie, door het silicium in de as van de vulkaan. Leuk en lekker.

We rijden weer terug en komen onderweg Rosie en Claus nog tegen; we schijnen om te moeten rijden naar de snelweg. Dus volgen we de borden. We willen de tolweg op, maar er is geen oprit. Even vragen aan een politieman; we moeten of 6 km terug, of verderop de weg op. Lachen dat we dat gewoon in het Spaans kunnen afhandelen. We verstaan het niet woordelijk, maar voldoende om het te begrijpen. Dus nemen we de Libre, de gratis weg die ongeveer de route van de tolweg volgt. De tolweg loopt recht, over bruggen. Wij dalen en stijgen en volgen de bergen. Mooie rit. Uiteindelijk vinden we een oprit. Later verlaten we de snelweg en rijden we verder de bergen in, tot zo’n 2.000 meter naar Tapalpa. Dat is een Pueblo Magico, keurmerk voor een schattig plaatsje. Eerst maar de camping zoeken, die bij een rancho ligt. Valt nog niet mee, dus vragen we weer de weg. Buiten het dorp vinden we het wel, maar het hek is op slot. Dus proberen we te bellen. Daar kun je in Mexico op afstuderen, want afhankelijk van welk nummer je belt (mobiel/vast) naar welk nummer (mobiel/vast/lokaal/interlokaal) moet je een ander kengetal draaien. We proberen alle combinaties, via skype, ons Mexicaanse en ons Nederlandse nummer. Maar helaas, steeds een bandje dat het nummer niet bestaat of dat we het later moeten proberen. Er is hier geen andere camping, dus checken we in bij een guesthouse in het dorp. Tja, dat is het risico van het reisvak. Laat in de middag bekijken we het dorpje. Inderdaad schattig, het doet ons aan Nepal denken. We drinken wat op een terrasje op het plein en gaan daarna wat eten. We zijn de enige gasten, alleen in het weekend is het hier druk met mensen uit Guadalajara. Nu zijn we op onze kamer. De bus staat geparkeerd aan de straat; net nog even de winterjassen en dekentjes gehaald. Geen verwarming en het wordt 1 graad vannacht. Dat is dan wel weer heel erg fris. Wat een temperatuursverschillen. Maar leuk om zo veel verschillende gebieden te zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s