Temples and Tunnels

We zitten al vroeg klaar om opgehaald te worden voor ons toertje. Iemand komt ons halen en we lopen een blok. Daar moeten we weer wachten. De straat staat vol bussen en het lijkt voor ons een complete chaos. Toch zit er een systeem in en uiteindelijk zitten we in een bus. Een andere toerist vraagt wat wij betaald hebben; hij heeft bijna het dubbele betaald, bij hetzelfde hotel. Prijzen zijn flexibel, deze keer hebben wij de laagste prijs. Onze gids vertelt wat we gaan doen. Het is veel bussen, voor 2 bezienswaardigheden. Dus lekker naar buiten kijken. Eind van de ochtend zijn we bij de Cao Dai Temple, een enorm complex met kleurige gebouwen zo’n 10 km van de Cambodjaanse grens. Cao Dai is het derde geloof in Vietnam, een mix van boedhisme, toaisme en confucianisme. Eerst bekijken de we de tempel (schoenen uit, voor de stoep een hele rij schoeisel), daarna worden we door de ordedienst (dames in het wit met een gekleurde band om hun arm) naar de galerij verwezen. We lopen langs gelovigen in witte gewaden, die zitten te wachten. Om 12 uur begint er muziek en zingt een koortje, terwijl de vloer beneden ons zich vult met mensen, die keurig in een rij gaan zitten. Ze buigen allemaal tegelijk. Heel indrukwekkend.

Tussen de middag lunchen we bij een restaurant waar veel groepen komen. We zitten in een soort boomhut en schrijven het nummer op van de gerechten. Werkt goed en gaat lekker snel. We rijden weer een stuk met de bus, naar de Cu Chi Tunnels. In dit tunnelsysteem van ruim 200 km hield de Vietcong zich schuil tijdens de Vietnam oorlog. We bekijken eerst een propaganda film; van deze kant hebben we het verhaal nog niet eerder gehoord. Dan volgen we onze gids, die steeds My Family roept als ie de groep bedoelt. Hij laat een klein luikje zien waar de mensen in kropen. De langste man van onze groep kruipt erin; duidelijk bedoeld voor kleine mensen. Er worden boobytraps geshowd en een Amerikaanse tank. Interessante uitleg over een gruwelijke oorlog. Je kunt kogels kopen en een rondje schieten met een AK47. Een Nederlandse jongen doet dit, wij niet. Wel is het bijzonder in de hete klamme jungle te staan met schietgeluiden. Dan is het tijd voor de zogenaamde Eurotunnel; een tunnel die iets ruimer gemaakt is voor onze grote lijven. Op hurken en knieën er doorheen. Om de 20 meter kun je boven komen. Gerhard doet 40 meter om z’n rug te sparen, Lesley doet de volle 100 meter. Hoewel iets verlicht en vergroot krijg je een beetje een indruk hoe dit toen geweest moet zijn. Heel bijzonder. We rijden weer terug naar de stad en het aantal scooters neemt weer toe; tussen 4 en 5 miljoen motobikes op 8 miljoen mensen in Saigon. Onze gids verzekert ons dat je zonder scooter geen vriendin kunt krijgen. We eten weer in onze wijk en halen nog een koffie bij een soort Starbucks. We nemen latte, want in het Vietnamese dieet zitten geen zuivelproducten. Was weer een erg leuke dag. Morgen HCMC bekijken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s